Właściwości: Pseudoprodukta z getraňu
Pseudogetreide to szerokolistna (nie trawowata) rośliny, których ziarna używane są podobnie jak prawdziwe getredee. Ziarna można zmahleniać na mąkę i stosować w przepisach. Pseudogetreede nie zawierają glutenu.
Pseudogetreede mają pewne podobieństwa z getreedem w kwestiach struktury, smaku i kształtu. Przez rodną relację do traw, które należą do rodziny grądowców, prawdziwe getredee posiadają określone cechy (trąci, kukurydza lub żyto mają delikatne, ostre liście, które się zmieniają w owoc i produkują ziarna, które znamy jako getredee), pseudogetreede nie mają prawdziwych ziaren, ale są roślinami o szerokich liściach, które produkują ziarna. Dodatkowo posiadają małe owocki, z których można zdobyć mąkę po zmahleniu.
Zastosowanie: Pseudoprodukta z getraňu
Pseudowęglan obecnie jest bardzo ceniony w produkcji chlebów bez gliny i innych słodyczy. Jest zdrową alternatywą dla najczęściej używanych składników w chlebach i specjalnych produktach dla chorej na złośliwe choroby celiaczne na rynku, dla osób leczących się od chorób spowodowanych gliną.
Dodatkowo użycie pseudowęglanu w produkcji chleba i innych podobnych produktów jest dobrym rozwiązaniem dla niektórych osiemniastkowych lub glutenosensywnych osób, które mają alergię na zimny hordern. Pseudowęglan może być spożywany przez ludzi z zaburzeniami glinianymi tylko wtedy, gdy jest on czysty i nie podlega kontaminacji glutenem na różnych etapach zbierania, przetwarzania, przechowywania, obróbki, obsługi lub gotowania.
Różnice między pseudowęgrzem a innymi sortami zboża
Pseudowęgrze różni się od innych gatunków zboża poprzez brak glutenu. Ta cecha sprawia, że są bardzo interesującym produktem spożywczym dla celiacji – jednej z najtrudniejszych form nieprzyjazności zimnego zboża, której częstość występowania oszacowana jest na 1-2% ludności świata.
Historia
Niezależnie od faktu, że są to starań kulturowe z długą historią, pseudowęgrze zaczęły wywoływać ogromne zainteresowanie dopiero kilka lat temu, nie tylko ze względu na brak glutenu, ale przede wszystkim ze względu na profil żywieniowy. Są więc ważnym zastąpiciem białka zwierzęcego i idealnym wyborem dla węgla roślinnego.
Trzy najczęściej wykorzystywane pseudowęgrze
Choć w tej kategorii istnieje wiele gatunków, tylko trzy zyskały na znaczeniu na rynku światowym:
Quinoa (Chenopodium quinoa)
Quinoa pochodzi z Andów, gdzie jest hodowana od wieków. Głównymi krajami produkcji są Bolivia i Peru. Dzisiaj jego hodowlę rozszerzyły na inne regiony takie jak USA, Kanada, Włochy i Szwecja. Sorty quinoa typowe dla strefy środkowo-południowej Chile na poziomie morza są szczególnie ważne ze względu na wrażliwość na długość dnia.
Ponadto, dzięki swojej żywieniowej i fizjologicznej wartości, quinoa jest zimotolerantną rośliną, która rośnie nawet na biednych glebach. Z tego powodu jest używana w wielu programach zapewnienia żywności i jako alternatywna kultura. Według NASA jest to kultura, która z powodzeniem może być hodowana na statkach kosmicznych do długoterminowych misji. (NASA).
Amarant (Amaranthus)
Amaranth stanowi kolejny popularny gatunek pseudowęgrza. Ta rośliny pochodzi z Środkowej Ameriki, gdzie jej hodowlę prowadzono już kilka tysięcy lat temu. Amaranth był jednym z najbardziej cenionych produktów kultury prakolombijskiej, szczególnie Mayów i Azteków.
Wniesienie chrześcijańskie spowodowało, że amaranth został uznany za "zdemoniowany" i jego hodowlę, posiadanie i spożywanie były całkowicie zabronione w kolonii. Ta sytuacja trwała przez wieki, co przyczyniło się do tego, że amaranth nie był spożywany przez długi czas.
W badaniu zastąpienia mąki pszennej mąką amaranthową wykazano, że podstawienie zwiększa zawartość w białach, tłuszczach i substancji bawełnianych, choć efekt jest ciemniejszym i trudniej przetwarzalnym chlebem.
Badacze nie wykluczają możliwości produkcji chleba z mąki amaranthowej, ale ograniczają stosunek do około 20 gramów na 100 gramów mąki pszennej, aby zachować jakość i wartość żywieniową. Amaranth jest używany głównie w Azji i Afryce jako zielonka. Siany mogą być gotowane, wykorzystywane jako mąka lub jako zboże w zupach.
Buchwez (Fagopyrum esculentum)
Na odstępie od dwóch innych pseudowęgrzy, bukwez jest wyznaczony na Azji, szczególnie w południowej Azji. Choć jego nazwa (zboże) może prowadzić do zamieszanie, bukwez nie jest ani zbożem, ani pszenicą, jak quinoa i amaranth. Mimo że był tradycyjnie hodowany w wielu krajach, obecnie głównymi producentami są również największymi konsumentami. Rosja produkuje 50% światowej ilości, a po niej następują Chinia (17%) i Ukraina (7%).
Bukwez to jednoletnia krzewista roślinność o prostopadłym, rozgałęzionym i pustym stoku (20-70 cm wysokości) z lekko miękkimi, owalnymi liśćmi. Kwiaty są białe lub różowe, małe i grupowane w końcowych kwitnieniach. Owoc to trójkatne achna, zawierająca pojedynczy sianiec i zreagowująca wolno na dojrzewanie, co utrudnia zbiorę. Te owocy są dostępne od lipca do października.