Właściwości: melon miętowy
Melonka muszkatołowa składa się prawie w 90% z wody. Dlatego owoc ten jest szczególnie odpowiedni jako odświeżający napoiak w gorące miesiące lata. Melonki muszkatołowe zawierają stosunkowo mało kalorii. Z 50 kilokalorii na 100 g melonka muszkatołowa dla osób zwracających uwagę na zdrowie jest mile widzianą alternatywą. Melonka muszkatołowa to owoc kulisty do jajowatego, który osiąga długość od 15 do maksymalnie 30 centymetrów, a grubość od 8 do maksymalnie 15 centymetrów. Dojrzałe melonki muszkatołowe mogą ważyć nawet do 4 kilogramów.
Pochodzenie: melon miętowy
Pochodzenie melony miodowej sięga Afryki. Jest ona rodzimą rośliną w zachodniej Afryce i w Egipcie, później rozprzestrzeniła się także na Azję i Amerykę. Obecnie melony miodowe są uprawiane na całym świecie. W szczególności Chiny, Włochy oraz Hiszpania i Grecja są głównymi krajami uprawnymi. Melonie miodowej preferuje ciepły, suchy klimat do dojrzenia. W określonych warunkach może być również uprawiana u nas w szklarni. Obecnie większość melonów miodowych pochodzi z Hiszpanii, Brazylii i Kostaryki.
Zastosowanie: melon miętowy
Dynia melonowa moźna jeść w skórze, posiekaną na kawałki. Idealnie nadaje się również do sałat owocowych, smoothie’ów lub talerza serów.
Przechowywanie: melon miętowy
Mielona dynia może być przechowywana przy temperaturze pokojowej. Po obcięciu powinna jednak być przechowywana w komórce owocowej lodówki.
Zdrowie: melon miętowy
Marchewka melonowa zawiera ważne witaminy i składniki mineralne. W szczególności witaminę A znajduje się w dużej koncentracji. Jest ona bardzo ważna dla komórek własnego ciała oraz oczu. Z powodu wysokiego stężenia wody marchewka melonowa przede wszystkim odświeża. Ponadto marchewka melonowa zawiera wiele składników vitalnych i mineralnych, dlatego może być uważana za niskokaloryczny i zdrowy przekąsek między posiłkami.
Odżywianie: melon miętowy
Melony miodowe są popularnym przekąsem na popołudnie lub składnikiem dla sałat owocowych. Ponadto melony miodowe mogą być dodatkiem do smacznych danie, gdzie miąższ owocu jest smażony i np. podawany w kombinacji z serem.
Sezon
Ponieważ melony miodowe są uprawiane na całym świecie, terminy dojrzałości zmieniają się w zależności od lokalizacji. Na półkuli północnej sezon żniw melonu miodowego obejmuje głównie miesiące od czerwca do października, stąd też jest nazywany owocem letnim. Z drugiej strony melony miodowe na półkuli południowej są zazwyczaj zbierane w latach od lutego do maja. Przesunięte sezonowe terminy mają jednak zaleta, że melony miodowe są dostępne w detalicznym handlu przez cały rok.
Smak: słodko-sokowaty
Honigmiele należąca do rodziny roślin owocowych z rodziny melonów jest jednocześnie podgatunkiem cukrownika i ma odpowiednio słodki do ostry smak, który lekko przypomina med. Honigmielę składa się w większości (ponad 90%) z wody i posiada bardzo delikatne miąższowe, które jest otoczone porównywalnie twardą skorupą. W przypadku honigmiele tylko miąższ jest spożywalny, a skóra nie jest spożywalna. Honigmiele jest niskokaloryczna i popularnym przekąskiem.
Interesujące fakty o honigmielach
Honigmiele należy do rodziny melonów i podobnie jak dynia czy ogórek, rosną na ziemi. Owoc jest kulisty lub owalny oraz żółtozielony. Honigmiele może osiągnąć rozmiar małej głowy. Ma długość od 15 do 30 cm, grubość około 8-15 cm i może ważyć nawet do 4 kg. Honigmiele jest charakteryzowana przez żyłkowaną i lekko gruczołowatą skórę. Miąższ sam w sobie jest biały lub delikatnie żółty, a jego smak jest kroplisty i słodki. Białe nasiona honigmiele są skupione w komorach na środku owocu, co różni je od melona wodnego.
Pochodzenie honigmieli
Honigmiele prawdopodobnie pochodzi z tropikalnej zachodniej Afryki. Pierwsze kultury istniały tam ponad 4000 lat temu. Rozprzestrzeniły się one od Bliskiego Wschodu do Azji. Na kontynent amerykański przyprowadziły je hiszpańskie statki w XVI wieku. Dzisiaj honigmiele są uprawiane między innymi w Hiszpanii, Grecji i Włoszech. Owocy te są importowane do Niemiec przez cały rok. Głównym sezonem dla honigmieli jest jednak lato. W zimowych miesiącach importuje się je ze stanowisk upraw amerykańskich, takich jak na przykład Meksyk, Brazylia lub Kostaryka.
Normy handlowe honigmieli
Honigmiele są podzielone na dwie klasy. Błędy formy, skórki i koloru w pierwszej klasie mogą lekko odchylać się od normy. W drugiej klasie te błędy mogą być bardziej wyraźne, jednak muszą być zachowane cechy jakościowe.
Porady dotyczące przygotowania honigmieli
Stopień dojrzewania honigmiele jest trudny do określenia. Ponieważ nie mają one żadnych zmian koloru do momentu dojrzałości i nie odpadają od pędka. Dojrzała honigmiele jest zazwyczaj rozpoznawalna po gładkiej, woskowej skórze lub gdy punkt oparcia leci pod lekkim naciskiem. W naszej regionie honigmiele są głównie preferowane jako deser lub przekąska. W krajach południowych z drugiej strony jest ona często mieszana z pikantnymi składnikami i podawana jako przystawkę lub deser.
Czego należy się trzymać przy przygotowywaniu
Podczas przygotowywania należy pamiętać, że używane są tylko dojrzałe, możliwie wcześniej ochłodzone honigmiele. Owoc jest dzielony na pół i nasiona usuwa się łyżką. Teraz może nastąpić dowolne przygotowanie. Na przykład dla sałat owocowych, jogurtów lub lodów. Honigmiele można również podawać z surowym lub gotowanym szynkiem oraz z sałaty z krabów i kurczaka.